Veel mensen gebruiken de termen hoogsensitief en hooggevoelig alsof het hetzelfde is. Maar dat is het niet. En dat verschil, hoe subtiel ook, bepaalt of je jezelf blijft verliezen in contact,
of juist steviger wordt in hoe je voelt, communiceert en aanwezig bent.

Hoogsensitiviteit is aangeboren. Het gaat over diepe verwerking

Hoogsensitiviteit is geen probleem. Het is een eigenschap. Het betekent dat je subtiel waarneemt, veel oppikt en vooral: diep verwerkt wat je ervaart. En dat laatste wordt vaak onderschat.

Het gaat niet alleen om “veel voelen”.
Het gaat om hoe diep iets binnenkomt en hoe lang het doorwerkt. Wat je meemaakt, blijft niet aan de oppervlakte. Het zakt naar binnen, krijgt betekenis, en beweegt nog een tijd door. Je systeem neemt niet alleen waar wat er gebeurt, maar ook wat het betekent; voor jou, voor de ander, voor de situatie. Daar zit de kwaliteit van hoogsensitiviteit. En tegelijk ook de kwetsbaarheid.

Hooggevoeligheid als reactie van het systeem

Wat vaak hooggevoeligheid wordt genoemd, is niet altijd iets wat je bent. Het is vaak iets wat je systeem is gaan doen. Wanneer je veel en diep verwerkt, maar je lichaam daar geen draagkracht voor heeft ontwikkeld, gaat het zich aanpassen. Dat gebeurt niet bewust. Je lichaam leert om sneller te reageren, spanning eerder op te merken en zich aan te passen om contact te behouden.En ergens in dat proces raak je iets kwijt.

Je merkt dat je:

• jezelf verliest in contact
• je grens pas achteraf voelt
• gaat twijfelen aan wat je eigenlijk al wist
• sneller overweldigd raakt dan je zou willen
• je aanpast aan je omgeving 

Niet omdat je te sensitief bent. De reden dat dit gebeurt is dat je systeem is gaan reageren op wat het ooit niet kon dragen.

De paradox: je bent zo geboren én zo gevormd

Hier ontstaat vaak verwarring. Ben ik gewoon zo? Of is dit iets wat ik heb ontwikkeld? Het antwoord ligt voor mij niet in een keuze tussen die twee. Je bent hoogsensitief.
En je bent gevormd in hoe je daarmee omgaat. Je sensitiviteit bepaalt wat je waarneemt en hoe diep je verwerkt. Je systeem bepaalt wat er gebeurt met wat je waarneemt. Die twee zijn met elkaar verweven. En juist dat maakt het soms lastig om te onderscheiden wat van jou is,
en wat je lichaam is gaan doen om met spanning om te gaan.

Prikkels en triggers ; daar waar het vaak door elkaar loopt

Veel vrouwen ervaren dat ze snel overprikkeld raken. En soms is dat ook zo. Tegelijkertijd speelt er vaak vaak iets anders mee. Je neemt prikkels waar en verwerkt hen diep, dat hoort bij hoogsensitiviteit. En je systeem reageert op wat die prikkels in je activeren. Daar ontstaat het verschil tussen prikkels en triggers. Prikkels zijn wat je waarneemt. Triggers zijn wat er in je systeem wordt geactiveerd. Wanneer die twee door elkaar lopen, kan alles voelen als “te veel”, terwijl het eigenlijk gaat over wat er van binnen gebeurt.

Je probleem zit niet in wat je voelt

Wat ik in mijn werk vaak zie, is dat het probleem niet zit in hoeveel iemand voelt,
maar in wat haar lichaam doet met wat ze voelt. Op het moment dat er spanning ontstaat, reageert het systeem. Het spant aan. Het past zich aan. Of het trekt zich terug. En dat gebeurt sneller dan je kunt bijhouden met je hoofd. Daardoor lijkt het alsof je het “niet goed doet”,
terwijl je lichaam simpelweg doet wat het geleerd heeft.

Grensbewustzijn als ingang

Je grens wordt vaak gezien als iets wat je moet aangeven. Maar zo werkt het niet. Je grens is geen strakke lijn die je trekt. Het is een plek in je lichaam waar je voelt wat je wel en niet kunt dragen in contact. Veel vrouwen voelen hun grens pas achteraf.
Of merken dat ze eraan twijfelen in het moment zelf. Niet omdat ze het niet weten.
Hun lichaam kan alleen die grens nog niet kan vasthouden terwijl er spanning is.

Grensbewustzijn laat zien waar je jezelf verliest
en waar je lichaam nog geen bedding heeft voor wat je voelt.

Belichaamde communicatie

Wanneer je lichaam meer mee gaat doen, verandert er iets. Je hoeft niet ineens alles anders te doen.
Maar je merkt dat je eerder voelt wat er gebeurt, en iets langer aanwezig kunt blijven in dat moment. Van daaruit verandert je communicatie. Niet omdat je betere woorden kiest,
maar omdat je spreekt vanuit iets wat van binnenuit gedragen wordt.

Van gevoeligheid naar leiderschap

Wanneer je lichaam kan dragen wat je voelt, verschuift er iets in hoe je aanwezig bent. Je hoeft jezelf niet meer kwijt te raken om verbonden te blijven. En ook niet harder te worden om overeind te blijven. Er ontstaat meer stevigheid, rust én helderheid. Je gaat niet minder voelen maar leert hoe je het kunt dragen. Daar begint echt leiderschap.

Werken op de grens van prikkels en triggers

In het werk van De Wegwijzeres®️ gaat het precies over die grens. De plek waar zichtbaar wordt wat je waarneemt, en wat je systeem daarmee doet. Waar je leert onderscheiden wat van nature van jou is, en wat je lichaam is gaan doen in reactie op spanning.

En waar langzaam ruimte ontstaat. Niet om iemand anders te worden,
Je leert om jezelf niet meer kwijt te raken in contact. Je hoeft niet minder te voelen
om steviger te staan. Je hoeft alleen te leren hoe je lichaam je kan dragen. Wil je kennismaken?